Ανακαλύψτε 4 απλές και πρακτικές ιδέες για να κάνετε τα γεύματα με τα παιδιά πιο ήρεμα και ευχάριστα. Συμβουλές για αυτονομία, χωρίς εκβιασμούς, με εμπιστοσύνη και κατανόηση.
Όλοι οι γονείς θέλουμε δύο πράγματα όταν καθόμαστε στο τραπέζι: να προσφέρουμε στα παιδιά όσο το δυνατόν πιο θρεπτικές τροφές και να τα βοηθήσουμε να αποκτήσουν μια υγιή σχέση με το φαγητό. Να ξέρουν πότε πεινάνε, πότε έχουν χορτάσει, να δοκιμάζουν νέες γεύσεις και να απολαμβάνουν το φαγητό τους – χωρίς καυγάδες. Για να το πετύχουμε αυτό, υπάρχουν τέσσερις πρακτικές ιδέες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά:
1. Αφήστε τα παιδιά να σερβίρονται μόνα τους
Δώστε στα παιδιά άδεια πιάτα και αφήστε τα να βάλουν όσο θέλουν. Δεν ξέρουμε ποτέ τι χρειάζονται πραγματικά – ας τους δώσουμε, λοιπόν, την ευκαιρία να το αποφασίσουν μόνα τους. Μπορούν να διαλέξουν τι θα βάλουν στο πιάτο τους, ακόμα και να φάνε με τα χέρια αν το θέλουν.
Οφέλη:
- νιώθουν ανεξάρτητα
- μπορούν να συμπληρώσουν κι άλλο αν θέλουν
- αν πάρουν πολύ, μπορούμε απλώς να το βάλουμε στο ψυγείο για αργότερα – χωρίς να το κάνουμε θέμα.
2. Μην τα εκβιάζετε με το γλυκό
Το γλυκό δεν πρέπει να είναι η ανταμοιβή για να φάνε κάτι. Σε μια μελέτη, παιδιά που δοκίμασαν ένα νέο τρόφιμο, όπως το κεφίρ, επειδή τους υποσχέθηκαν επιβράβευση, δεν το ξαναδοκίμασαν όταν δεν τους υπόσχεσαν τίποτα. Αντίθετα, τα παιδιά που δοκίμασαν χωρίς αντάλλαγμα ήταν πιο πρόθυμα να ξαναδοκιμάσουν.
Σε πραγματικά περιστατικά, παιδιά που δεν έχουν μάθει να τα εκβιάζουν, τρώνε πιο ήρεμα και ρυθμικά. Μια μαμά παρατήρησε πως, με αυτή την προσέγγιση, το παιδί δεν ζητούσε καν γλυκό στο τέλος.
3. Εμπιστευτείτε τα δικά τους γούστα και το στομάχι τους
Βοηθάει πολύ να μιλάμε στο παιδί με ερωτήσεις όπως:
- «Τι λέει το στομαχάκι σου;»
- «Πεινάς ή χόρτασες;»
- «Θες να δοκιμάσουμε σπανάκι σήμερα;»
Αν δεν του αρέσει ή το θέλει μαγειρεμένο με άλλο τρόπο, μπορούμε να το αναγνωρίσουμε με ηρεμία: “Ακόμα δεν σου αρέσουν; Δεν πειράζει – την επόμενη φορά θα δοκιμάσουμε κάτι άλλο.” Μια απλή, υποστηρικτική προσέγγιση χωρίς πίεση.
4. Αναγνωρίστε τα συναισθήματα και τις προτιμήσεις του
Αν το παιδί λέει ότι δεν έχει όρεξη για κοτόπουλο ή ότι δεν θέλει σταφύλια γιατί είναι λίγο μαυρισμένο, μπορούμε με κατανόηση να του απαντήσουμε: “Καταλαβαίνω, κι εγώ τα ήθελα αλλιώς όταν ήμουν μικρή.” Mπορούμε να προσθέσουμε και προτάσεις: “Θέλεις να πάμε μαζί για ψώνια, να διαλέξουμε μαζί φρούτα;”
Συμπέρασμα
Αυτές οι τέσσερις ιδέες – το να επιτρέπουμε στα παιδιά να σερβίρονται μόνα, να μην χρησιμοποιούμε το γλυκό ως επιβράβευση, να εμπιστευόμαστε το ένστικτό τους και να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά τους – μπορούν να φέρουν μια πιο ήρεμη, συναισθηματικά ισορροπημένη ατμόσφαιρα στο τραπέζι.
Το φαγητό δεν είναι πεδίο μάχης, αλλά ευκαιρία επικοινωνίας και σύνδεσης. Και συχνά αυτό που χρειάζεται είναι απλά μια ήρεμη, κατανοητική στάση — με αγάπη και χωρίς νεύρα.
A Mom's Arts 