Οι Καλικάντζαροι είναι δαιμονικά όντα της λαϊκής παράδοσης, που κυκλοφορούν τις νύχτες από 25 Δεκεμβρίου ως 6 Ιανουαρίου (Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων) στη Γη και ενοχλούν ή βλάπτουν τους ανθρώπους. Η λαϊκή φαντασία τους θέλει άσχημους και βρωμερούς, με μακριά αχτένιστα μαλλιά και σουβλερά νύχια και διάφορες σωματικές παραμορφώσεις.
Οι καλικάντζαροι, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, ήταν άνθρωποι, που από την κακή τους τύχη έγιναν καλικάντζαροι, είτε γιατί γεννήθηκαν το Δωδεκαήμερο (γι’ αυτό οι γυναίκες δεν πρέπει να συλλαμβάνουν κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και να γεννούν κατά το Δωδεκαήμερο) είτε επειδή ο παπάς δεν διάβασε σωστά τα λόγια της βάφτισής τους είτε επειδή πέθαναν τα Χριστούγεννα είτε επειδή αυτοκτόνησαν είτε επειδή ο φύλακας άγγελός τους είναι αδύναμος και δεν μπορεί να τους προστατεύσει από τα κακά δαιμόνια.
Οι καλικάντζαροι κάθονται όλο το χρόνο στα έγκατα της Γης και με τσεκούρια πασχίζουν να κόψουν το δέντρο που την κρατάει. Όταν η Γη κοντεύει να πέσει, έρχεται η παραμονή των Χριστουγέννων και ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο, για να μην τους πλακώσει και αρχίζουν να πειράζουν τους ανθρώπους. Όμως ο Χριστός, που εν τω μεταξύ έχει γεννηθεί, ξανακολλάει το δέντρο και όταν οι καλικάντζαροι, τα Θεοφάνεια, επιστρέφουν στα έγκατα της Γης, αρχίζουν και πάλι από την αρχή.
Κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου οι καλικάντζαροι προσπαθούν να χωθούν στα σπίτια. Τότε ανακατεύουν τα πράγματα, λερώνουν τις τροφές και κάνουν έξαλλες γιορτές. Η τροφή τους αποτελείται από σαύρες, φίδια, βατράχους, σκουλήκια και ποντικούς, όμως δεν λένε όχι αν βρουν λουκάνικα και τηγανίτες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα.
Οι νοικοκυρές για να προστατευτούν ακολουθούν διάφορα τεχνάσματα. Δεν σβήνουν το τζάκι, θυμιατίζουν, χαράζουν σταυρούς στις πόρτες και βάζουν ένα κόσκινο στην καμινάδα. Οι καλικάντζαροι αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες, δεν τολμούν, όμως, να ξεστομίσουν το «τρία», της Αγίας Τριάδας, έτσι το μέτρημά τους περιορίζεται στο «ένα-δύο, ένα-δύο», μέχρι που ξημερώνει και κρύβονται.
Οι καλικάντζαροι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι στην ύπαιθρο, όπου παίρνουν τους διαβάτες και τους βασανίζουν. Παραμονεύουν κυρίως στις ρεματιές, στα τρίστρατα και κοντά στους δρόμους που οδηγούν σε μύλους. Αν κάποιος πέσει στα χέρια τους, μπορεί να τους ξεγελάσει λέγοντάς τους ιστορίες και παραμύθια γιατί οι καλικάντζαροι δεν είναι και πολύ έξυπνοι.
Οι καλικάντζαροι φεύγουν για τα έγκατα της γης την παραμονή των Θεοφανείων, με τον πρώτο αγιασμό των υδάτων.
Πηγή: http://www.sansimera.gr
A Mom's Arts 