Συντάκτης: Admin

Άλλο πράγμα σημαίνει ανατρέφω ένα παιδί και άλλο το εκτρέφω.

Πολλοί γονείς και δάσκαλοι ανησυχούν πολύ για το ζήτημα της υπακοής. Οι μεγάλοι θα ήθελαν τα παιδιά να τους υπακούν όπως εκείνοι υπάκουαν τους δικούς τους γονείς. Αυτοί οι ενήλικες ξεχνούν πόσο δεν τους αρέσει να τους κουμαντάρουν και ότι συνεργάζονται πιο πρόθυμα όταν τους συμπεριφέρονται με κατανόηση και σεβασμό.

Η παιδίατρος Catherine Gueguen, στο βιβλίο της Ζήστε ευτυχισμένοι με το παιδί σας, αναφέρει ότι όταν ένας ενήλικας απαιτεί από το παιδί να υπακούσει αμέσως, ό,τι κι αν αφορά η απαίτησή του, το παιδί θα αντισταθεί από τη φύση του. Η Catherine Gueguen επισημαίνει ότι άλλο πράγμα ανατρέφω ένα παιδί κι άλλο το εκτρέφω. Ένα παιδί χρειάζεται αυτοπεποίθηση, καλοσύνη, ελευθερία και χρόνο για να μάθει τις κοινωνικά αναμενόμενες συμπεριφορές που καθιστούν εφικτή τη ζωή σε μια κοινότητα.

Η απαίτηση υπακοής δεν διδάσκει ούτε ηθική ούτε την αίσθηση της ατομικής ευθύνης, αντίθετα όταν ένα παιδί αντιδρά έντονα όταν νιώθει ότι καταπιέζεται, αυτό αποτελεί σημάδι καλής συναισθηματικής υγείας.

Όταν το παιδί αντιστέκεται στον ενήλικα, προστατεύει την αξιοπρέπειά του.

Τα παιδιά που βιώνουν καταναγκασμό, απειλές και σωματική βία, δικαιωματικά αισθάνονται θυμό προς τον ενήλικα που τα υπέβαλε σε αυτή τη συμπεριφορά. Ο θυμός είναι το συναίσθημα που δίνει στο παιδί την ενέργεια να προστατέψει την ακεραιότητά του.

Το παιδί που ανατρέφεται με φόβο (απειλές, εκβιασμοί, τιμωρίες, ψυχρότητα, ξυλοδαρμοί…) τις περισσότερες φορές θα υπακούσει, αλλά μόνο για να αποφύγει την επαπειλούμενη τιμωρία, χωρίς να κατανοεί την αναγκαιότητα ούτε τους κανόνες, ούτε και να δείχνει ενσυναίσθηση προς τους άλλους. Το παιδί που φοβάται έναν ενήλικα δεν αισθάνεται πλέον ασφάλεια κοντά του. Θα ήθελε να φύγει μακριά από αυτόν τον ενήλικα που αποτελεί την πηγή του φόβου και του θυμού του (ενώ γνωρίζει ότι αυτό είναι αδύνατο).

Οι ενήλικες ασφαλώς και θέλουν το παιδί τους να συμπεριφέρεται καλά. Το παιδί χρειάζεται πρώτα-πρώτα εμψυχωτές, ενήλικες που δίνουν το παράδειγμα μέσω της συμπεριφοράς τους, υπομονετικούς ενήλικες που γνωρίζουν ότι χρειάζονται πολλά χρόνια για να γίνει ένα παιδί υπεύθυνος ενήλικας. Η σύγχρονη έρευνα στη νευροεπιστήμη και στον παιδικό εγκέφαλο υποστηρίζει αυτήν την ιδέα της ανατροφής με φροντίδα – Catherine Gueguen

Πόσο σπουδαίο είναι ο ενήλικας να είναι σωστό πρότυπο.

Τις περισσότερες φορές, τα παιδιά συμπεριφέρονται ηθικά όταν έχουν καλά πρότυπα, όταν νιώθουν σεβασμό και ασφάλεια. Θα αναπτύξουν τους δικούς τους εσωτερικούς κανόνες, σταδιακά, παρατηρώντας τους ενήλικες γύρω τους. Οι πράξεις μας ως υπεύθυνοι ενήλικες έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα λόγια μας (και τις ηθικολογίες μας).

Τα παιδιά σταδιακά μαθαίνουν να είναι αυτόνομα και υπεύθυνα όταν οι ενήλικες τα εμπιστεύονται, τους δίνουν επιλογές, τα βοηθούν να βρίσκουν λύσεις, τους δείχνουν τον δρόμο, αποδέχονται με καλοσύνη ότι δεν μπορούν πάντα να είναι “λογικά”, γνωρίζοντας τα στάδια κινητικής, γνωστικής και συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών. Πράγματι, ορισμένες συμπεριφορές των παιδιών που θεωρούμε ανυπακοή μπορούν να εξηγηθούν με την έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας, την κινητική αδυναμία ή έστω με την έλλειψη εμπειρίας.

Αν διατάζουμε, απειλούμε, τιμωρούμε, θα μας μιμηθούν και θα ενεργούν με τον ίδιο τρόπο με τους γύρω τους χρησιμοποιώντας σχέσεις εξουσίας και κυριαρχίας – Catherine Gueguen

Μερικές ιδέες για την αντικατάσταση της υπακοής με τη συνεργασία.

Όταν ένα παιδί παίζει και δεν θέλει να «ακούσει» (παράδειγμα: κάνε μπάνιο, ντύσου,, κάθισε στο τραπέζι κ.λπ.), είναι μπορείτε να ακολουθήσετε μια θετική προσέγγιση. Η πίεση γεμίζει με άγχος το παιδί. Κι όμως, ένα αγχωμένο παιδί δεν μπορεί να σκεφτεί. Καλύτερα να του δώσετε χρόνο να γειωθεί, να ολοκληρώσει αυτό που κάνει, καθίστε δίπλα στο παιδί και μιλήστε του απαλά. Μπορείτε ακόμη να παίξετε μαζί με το παιδί και να χρησιμοποιήσετε το παιχνίδι για να ωθήσετε το παιδί να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει.

Μπορείτε επίσης να ρωτήσετε το παιδί τι πιστεύει για την κατάσταση, υπενθυμίζοντάς του την αγάπη μας προς εκείνο, τα δικά μας συναισθήματα ως γονείς και ζητώντας τις δικές του ιδέες για λύσεις.

Μερικά παραδείγματα για το πρωινό άγχος: ξυπνήστε το παιδί λίγο νωρίτερα, αφήστε το να βρει τα ρούχα του από το προηγούμενο βράδυ, βάλτε ένα χρονόμετρο με μουσική κ.λπ.

Και ποιος δεν έχει διαβάσει και ονειρευτεί παρέα με τον μικρό πρίγκιπα… Σαν σήμερα, ο δημιουργός του, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, χάθηκε για πάντα στον ουρανό.

Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1900 στη Λυών της Γαλλίας. Ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, αν και η μεγάλη περιουσία της είχε χαθεί. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για την αεροπλοΐα και το 1921 απέκτησε δίπλωμα πιλότου. Στη συνέχεια εργάστηκε σε αεροπορικές εταιρείες, συμβάλλοντας στη δημιουργία αεροπορικών ταχυδρομικών γραμμών. Η εμπειρία του αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα έργα του. 

Το 1931 παντρεύτηκε την Κονσουέλο Σουνσίν ντε Σαντοβάλ, μια σχέση που επηρέασε τη ζωή και το έργο του. Το 1936 συμμετείχε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο ως δημοσιογράφος και κατατάχθηκε στην αμερικανική αεροπορία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944, ενώ εκτελούσε αναγνωριστική αποστολή, το αεροπλάνο του εξαφανίστηκε πάνω από τη Μεσόγειο, και θεωρείται ότι σκοτώθηκε. 

Το πιο γνωστό έργο του είναι η νουβέλα «Ο μικρός Πρίγκιπας», που εκδόθηκε το 1943 και έχει μεταφραστεί σε πάνω από 250 γλώσσες. Άλλα σημαντικά έργα του περιλαμβάνουν «Νυχτερινή πτήση» (1931), «Γη των ανθρώπων» (1939) και «Πιλότος πολέμου» (1942). Τα έργα του χαρακτηρίζονται από φιλοσοφικό βάθος και ανθρωπιστική προσέγγιση. 

Ο Σαιντ-Εξυπερύ παραμένει μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες της γαλλικής λογοτεχνίας, με έργα που συνεχίζουν να εμπνέουν αναγνώστες όλων των ηλικιών.

Σαν σήμερα, 31 Ιουλίου, γεννήθηκε η J.K. Rowling, δημιουργός του Harry Potter.

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, με το πλήρες όνομα Τζόαν Ρόουλινγκ, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1965 στο Γιέιτ, κοντά στο Μπρίστολ της Αγγλίας. Από μικρή ηλικία αγαπούσε τα βιβλία και έγραφε ιστορίες, με την πρώτη της να αφορά έναν κουνέλι που ονομάζεται «Rabbit». Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ και πέρασε ένα χρόνο στο Παρίσι .

Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε σε διάφορους τομείς, όπως ερευνήτρια στην Αμνηστία Διεθνώς, ενώ παράλληλα άρχισε να γράφει τις περιπέτειες του Χάρι Πότερ. Η ιδέα για τον Χάρι Πότερ ήρθε το 1990, ενώ ταξίδευε με τρένο από το Μάντσεστερ στο Λονδίνο. Στην αρχή, η ζωή της ήταν δύσκολη, ζούσε με κρατική βοήθεια και αντιμετώπιζε προσωπικές δυσκολίες, όπως ο θάνατος της μητέρας της.

Το 1997, το πρώτο βιβλίο της σειράς, «Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Bloomsbury. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία, πωλώντας πάνω από 600 εκατομμύρια αντίτυπα σε 84 γλώσσες και μεταφέρθηκε σε ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Η Ρόουλινγκ συνέχισε να γράφει και άλλες σειρές, όπως την αστυνομική σειρά «Cormoran Strike» υπό το ψευδώνυμο Ρόμπερτ Γκάλμπρεϊθ.

Η Ρόουλινγκ είναι επίσης γνωστή για τη φιλανθρωπική της δράση, ιδρύοντας οργανισμούς όπως το «Lumos», που υποστηρίζει παιδιά σε ιδρύματα σε όλο τον κόσμο. Αν και η ίδια έχει δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της φεμινίστρια, έχει υποστηρίξει τα δικαιώματα των γυναικών και έχει επικριθεί για τις απόψεις της σχετικά με τα τρανς άτομα.

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ παραμένει μια από τις πιο επιτυχημένες και αμφιλεγόμενες συγγραφείς της εποχής μας, με το έργο της να έχει επηρεάσει γενιές αναγνωστών και να συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πηγές: Βικιπαίδεια, https://stories.jkrowling.com/harrypotter/the-harry-potter-stories

Μια παρασκευή που δεν πρέπει να λείπει από καμία κουζίνα! Εύκολη, γρήγορη και νόστιμη, μας λύνει τα χέρια, καθώς μπορούμε να ετοιμάσουμε ένα γεύμα στο πι και φι! Συνοδεύει τα ζυμαρικά ή τα ψητά ή τηγανιτά κολοκυθάκια και τις μελιτζάνες μας, απογειώνοντας το καθημερινό τραπέζι!

– Υλικά-

• Εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, να καλύψει τον πάτο της κατσαρόλας
• Τριμμένο κρεμμύδι, 1-2 μέτρια λευκά
• 2 σκελίδες σκόρδο, σε φετάκια ή τριμμένο μαζί με το κρεμμύδι
• 2 κ.σ. πελτέ ντομάτας ή 2 φλιτζάνια τριμμένες ώριμες ντομάτες όταν είναι η εποχή τους
• 1 κ.γ. πάπρικα γλυκιά
• 1 κ.γ. πάπρικα καπνιστή
• Αλάτι και πιπέρι
• Νερό
• Φυλλαράκια βασιλικού, προαιρετικά, για γαρνίρισμα

– Εκτέλεση-

Σε κατσαρόλα, σε δυνατή φωτιά, ζεσταίνω το λάδι και σοτάρω το τριμμένο κρεμμύδι με το σκόρδο. Προσθέτω τον πελτέ ντομάτας και τα μπαχαρικά και σοτάρω για λίγο ακόμα. Βάζω αρκετό νερό και βράζω σε μέτρια φωτιά, μέχρι να εξατμιστεί το νερό και να μείνει η σάλτσα με το λάδι της. 

*Προσέχω να κρατάω την κατσαρόλα μου σκεπασμένη με μικρή χαραμάδα στο καπάκι, γιατί πιτσιλάει και λερώνει αρκετά. 

Τη σάλτσα μπορώ να τη χρησιμοποιήσω αμέσως ή να την χωρίσω σε πλαστικά φαγητοδοχεία και να την αποθηκεύσω στην κατάψυξη, για εύκολη χρήση. 

-Υλικά-

• 1 κιλό φιλέτο κοτόπουλο από μπούτι
• 1 κ.γ. πάπρικα καπνιστή
• 2 κ.γ. πάπρικα γλυκιά
• 1 κ.γ. σκόρδο σε σκόνη
• 1/2 κ.γ. ρίγανη
• 1/2 κ.γ. πιπέρι
• 1 κ.γ. αλάτι

-Εκτέλεση-

Τοποθετώ μια σχάρα μέσα στη λαμαρίνα του φούρνου και προθερμαίνω στους 250 βαθμούς.

Ανακατεύω καλά το κοτόπουλο με τα μπαχαρικά. 

Αραδιάζω το κοτόπουλο πάνω στη σχάρα και ψήνω στους 220 βαθμούς για περίπου 6-7 λεπτά από κάθε πλευρά. Προς το τέλος, ελέγχω την εσωτερική θερμοκρασία του κρέατος με ένα θερμόμετρο κουζίνας: είναι πολύ σημαντικό η θερμοκρασία του κοτόπουλου στο πιο χοντρό κομμάτι να είναι τουλάχιστον 73 βαθμοί Κελσίου! 

Παρομοίως, μπορώ να ψήσω σε σχαροτήγανο, το οποίο ζεσταίνω καλά σε δυνατή φωτιά στην εστία της κουζίνας και στη συνέχεια ψήνω το κοτόπουλό μου σε μέτρια θερμοκρασία.

Τοποθετώ σε πιατέλα, βρέχω με λίγο ελαιόλαδο και το κοτόπουλό μου είναι έτοιμο!

Μπορώ να συνοδεύσω με κάποια ωμή ή βραστή σαλάτα, ψητά λαχανικά, τηγανιτές πατάτες ή κάποιο ριζότο.

Η συμβουλή μου: όταν ψωνίζω το κοτόπουλο, το μαρινάρω αμέσως και το καταψύχω μέσα σε σακουλάκι κατάψυξης. Όταν το χρειαστώ, το ξεπαγώνω όλη τη νύχτα στη συντήρηση του ψυγείου και το χρησιμοποιώ απευθείας.

Τα παιδιά μου δεν αγαπούν τα μαγειρεμένα λαχανικά. Δηλαδή, θα τα φάνε, αλλά χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Αντίθετα, τα ωμά τους αρέσουν πολύ. Σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσω το διαιτολόγιό τους σε λαχανικά, σκέφτηκα να επιχειρήσω τουρσιά. Το πρώτο που δοκίμασα, είναι το τουρσί κουνουπίδι-καρότο, παρακάτω, το οποίο έγινε ανάρπαστο. Τόσο, που δεν πρόλαβα να βγάλω, παρά μία (1!!!) φωτογραφία…

Την ιδέα για το τουρσί κουνουπίδι-καρότο, τη γενική συνταγή και τις οδηγίες εκτέλεσης τις πήρα από τις σελίδες της σεφ Ντίνας Νικολάου (https://dinanikolaou.gr/recipe/kounoupidi-toursi/) και από το ιστολόγιο Κρήτης Γαστρονομικός Περίπλους της Βαγγελιώς Κασαπάκη (https://www.cretangastronomy.gr/2017/02/toursi-kounoupidi-karoto/)

-Υλικά-

Τα παραπάνω υλικά είναι για ένα μικρό βαζάκι του μισού κιλού, όπως αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία. Είπαμε, δοκιμάζουμε ακόμη… 

• Μισό μέτριο κουνουπίδι
• 1 καρότο
• Πιπέρι μαύρο σε κόκκους
• Σκόρδο, 3-4 σκελίδες
• 1 κόκκινη καυτερή πιπερίτσα 
• Λίγο ξύδι λευκό
• 1 κ.γ. μέλι
• Χυμός από μισό λεμόνι
• Νερό
• Αλάτι

-Εκτέλεση-

Πρώτα-πρώτα, προετοιμάζω την άλμη. 

Σε μια κούπα χλιαρό νερό διαλύω τόσο αλάτι, όσο χρειάζεται για να γίνει το νερό πιο αλμυρό από το θαλασσινό. Προσθέτω 1 κουταλάκι μέλι και ανακατεύω καλά για να διαλυθεί. Βάζω τον χυμό μισού λεμονιού και λίγο λευκό ξύδι.

Σε καθαρό και αποστειρωμένο γυάλινο βάζο με καπάκι βάζω αρκετούς κόκκους μαύρου πιπεριού, 3-4 ψιλοκομμένες σκελίδες σκόρδο και 1 ψιλοκομμένη καυτερή πιπερίτσα.

Πλένω και κόβω το κουνουπίδι και το καρότο, βράζω νερό σε μια κατσαρόλα και προσθέτω τα λαχανικά. Μετά από 3 λεπτά τα βγάζω από το βραστό νερό και τα αφήνω να κρυώσουν.

Στο γυάλινο βάζο, βάζω το ζεματισμένο κουνουπίδι και το καρότο και τα καλύπτω με την άλμη που έχω ετοιμάσει. Κλείνω καλά με το καπάκι και γυρίζω ανάποδα, για να σφραγίσει το βάζο καλά. 

Επειδή δεν έχω καμιά ιδιαίτερη εμπειρία από κονσερβοποίηση, διατηρώ το σφραγισμένο βάζο μου στο ψυγείο. Στις 5 μέρες ανοίγω για να δοκιμάσω και… εξαφανίζεται πάραυτα. Θεωρώ την απόπειρά μου επιτυχημένη και αποφασίζω να την επαναλάβω!  

Ένα φαγητό της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας, υγιεινό, νόστιμο και εύκολο στην παρασκευή. Περιγράφω την προετοιμασία του με δύο πρακτικούς τρόπους. Ο γρήγορος τρόπος είναι με τη γνωστή και πρακτική χύτρα ταχύτητας. Ο αργός τρόπος είναι με το λιγότερο διαδεδομένο στη χώρα μας slow cooker. Πρόκειται για μια ηλεκτρική γάστρα, που σιγοψήνει το φαγητό για πολλές ώρες, χωρίς να απαιτείται καμία επίβλεψη. 

Υλικά:

•     Μισό κιλό φασολάκια στρογγυλά κατεψυγμένα
•     2 μέτριες πατάτες
•     1 κρεμμύδι
•     1 καρότο
•     1 πιπεριά
•     2-3 σκελίδες σκόρδο
•     2 κ.σ. πελτές ή 2 φλιτζάνια φρέσκια ντομάτα, στην εποχή της
•     Πάπρικα, αλάτι, πιπέρι
•     Λάδι, νερό

Εκτέλεση για τη χύτρα ταχύτητας:

Στη χύτρα, ζεσταίνω το λάδι και τσιγαρίζω τα φασολάκια και τις πατάτες. Προσθέτω το κρεμμύδι και το σκόρδο, κατόπιν το καρότο και την πιπεριά και συνεχίζω το τσιγάρισμα. Ρίχνω τον πελτέ ή τη ντομάτα, τα μπαχαρικά και αρκετό νερό, ώστε να καλύπτεται το φαγητό. Κλείνω τη χύτρα και μαγειρεύω για 20 λεπτά υπό πίεση. Ανοίγω και ελέγχω το φαγητό για βράσιμο και αλάτι. Αν χρειάζεται κι άλλο βράσιμο, προσθέτω λίγο νερό ακόμα και κλείνω ξανά τη χύτρα για 10 λεπτά. Στο τέλος, μαγειρεύω χωρίς καπάκι, για να εξατμιστεί το νερό και να δέσει η σάλτσα. 

Εκτέλεση για το slow cooker:

Προσθέτω στο σκεύος όλα τα παραπάνω υλικά. Νερό θα βάλω μόνο μία κούπα, αν χρησιμοποιήσω πελτέ ή καθόλου, αν χρησιμοποιήσω τριμμένες ντομάτες. Κλείνω το σκεύος και μαγειρεύω για 8 ώρες στη χαμηλή ένταση (low). Στο τέλος, εάν χρειάζεται, δυναμώνω την ένταση στη δυνατή σκάλα (high) και μαγειρεύω για 1-2 ώρες ακόμα, μέχρι να εξατμιστεί το νερό και να δέσει η σάλτσα. 

Σερβίρω με φρέσκο ψωμί και τυρί φέτα.

Διδώ Σωτηρίου, πηγή εικόνας: www.peri-grafis.net

Η Διδώ Σωτηρίου γεννήθηκε το 1909 στο Αϊδίνι, μια κοσμοπολίτικη πόλη της Μικράς Ασίας, όπου συνυπήρχαν αρμονικά Τούρκοι, Εβραίοι και Έλληνες. Αργότερα, μαζί με την οικογένειά της, εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Οι επαφές του πατέρα της με την υψηλή κοινωνία της Σμύρνης επέτρεψαν στην οικογένεια να φύγει εγκαίρως από τη Σμύρνη το 1922 και ήρθαν, ως πρόσφυγες πλέον, στον Πειραιά.

Μετά από λίγο καιρό κατάφεραν να ορθοποδήσουν, τελείωσε το σχολείο και σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στο Παρίσι. Εκεί ήρθε σε επαφή με τη γαλλική διανόηση και συνδέθηκε με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Αντρέ Ζιντ και ο Αντρέ Μαλρό. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και άρχισε να γράφει για ζητήματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, ενώ ήρθε σε επαφή με το κίνημα της Αριστεράς και με Γάλλους φιλοσόφους. Το 1933 παντρεύτηκε τον μαθηματικό Πλάτωνα Σωτηρίου, δίπλα στον οποίο παρέμεινε για 52 χρόνια, ως τον θάνατό του το 1985. 

Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και μετά τον Εμφύλιο εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ριζοσπάστης και Αυγή και στα περιοδικά Γυναίκα, Επιθεώρηση Τέχνης, Γυναικεία Δράση και Κομμουνιστική Δράση. Τα γεγονότα που είχε βιώσει, το κλίμα στη Μικρά Ασία, η προσφυγιά, ο πόλεμος, η κατοχή και ο εμφύλιος, την ώθησαν στη λογοτεχνική συγγραφή. Το πρώτο της βιβλίο, Οι Νεκροί Περιμένουν, δημοσιεύτηκε το 1959 ενώ το γνωστότερο, ίσως, δημιούργημά της, τα Ματωμένα Χώματα, εκδόθηκε το 1962 και έχει κυκλοφορήσει σε πάνω από 400.000 αντίτυπα. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και κυκλοφορούν και στο εξωτερικό.

Για το λογοτεχνικό της έργο τιμήθηκε πολλές φορές με διάφορα βραβεία, ενώ της απονεμήθηκε δύο φορές, το 1983 και το 1985, το Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί. 

Η Διδώ Σωτηρίου έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, το 2004 στην Αθήνα.

Πηγές: www.peri-grafis.net, Βικιπαίδεια

Η Άννα Παναγιωτοπούλου υπήρξε μία από τις πιο αγαπημένες και αναγνωρίσιμες ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής, με σημαντική πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 30 Ιουλίου 1947 και από μικρή ηλικία ήθελε να γίνει ηθοποιός, παρά την αντίθεση των γονιών της. Αφού σπούδασε στη Ζυρίχη, επέστρεψε κρυφά στην Αθήνα και πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του Εθνικού Θεάτρου, όπου και φοίτησε μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή .

Η καριέρα της εκτοξεύθηκε με την ίδρυση του Ελεύθερου Θεάτρου, στο οποίο συμμετείχε ενεργά. Μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή, δημιούργησαν την Ελεύθερη Σκηνή το 1980, συνεχίζοντας την παράδοση του Ελεύθερου Θεάτρου .

Και ποιος δεν είχε παρακολουθήσει την ιστορική σειρά «Μαντάμ Σουσού», καθώς και τις σειρές «Οι Τρεις Χάριτες» και «Ντόλτσε Βίτα»! Η Άννα Παναγιωτοπούλου, με το μοναδικό μπρίο και το ύφος της, άφηνε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στις δουλειές της.

Έφυγε από τη ζωή το Μεγάλο Σάββατο, 4 Μαΐου 2024, σε ηλικία 76 ετών. Τα τελευταία χρόνια, έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η οποία οδήγησε σταδιακά στον θάνατό της.

«Αν θέλετε τα παιδιά σας να είναι έξυπνα, διαβάστε τους παραμύθια. Αν θέλετε να γίνουν πιο έξυπνα, διαβάστε τους περισσότερα παραμύθια, είχε πει ο Αλμπερτ Άινσταιν. Και γνωρίζουμε πλέον ότι οι ιστορίες των παραμυθιών είναι κάτι περισσότερο από το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Μεταφέρουν ηθικά διδάγματα μέσω των χαρακτήρων και της αρετής που παρουσιάζονται στις ιστορίες.

Δεν αιχμαλωτίζουν μόνο τη φαντασία των παιδικών μυαλών, αλλά ενισχύουν επίσης τη δημιουργικότητα και τις δεξιότητες συλλογισμού τους. Ένα παιδί μαθαίνει πολλά απλά και μόνο ακούγοντας αυτές τις εκπληκτικές ιστορίες. Δημιουργείται επίσης ένας ιδιαίτερος δεσμός γονέα-παιδιού, όταν οι γονείς διαβάζουν ιστορίες στα παιδιά τους.

Τα παραμύθια μπορεί να μεταφέρουν τα παιδιά στη χώρα της φαντασίας, αλλά καθώς μεγαλώνουν, οι ηθικές αλήθειες αυτών των ιστοριών παραμένουν στην καρδιά και το μυαλό τους.

Και μπορεί να μην πιστεύουν όλοι οι γονείς στη σημασία των παραμυθιών για τα παιδιά, μελέτες όμως δείχνουν ότι τα παραμύθια φέρνουν σημαντικά θετικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη του νεανικού μυαλού.

Επιπλέον, μελέτες δείχνουν ότι οι τακτικές δραστηριότητες αφήγησης παραμυθιών μπορούν να βοηθήσουν στη διεύρυνση του λεξιλογίου ενός παιδιού.

Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους χαρακτήρες των ιστοριών και αυτό τα βοηθά να συνδέσουν την κατάσταση με τη δική τους ζωή.

Οι ειδικοί της προσχολικής εκπαίδευσης λένε ότι τα παραμύθια είναι σημαντικά επειδή επιτρέπουν στα παιδιά να βιώσουν πράγματα στο μυαλό τους πριν τα βιώσουν στον πραγματικό κόσμο. Σε αυτές τις ιστορίες, όλα μπορούν να συμβούν, αλλά στο τέλος της ιστορίας, υπάρχει μια λύση.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι, μπορεί να χρειαστεί να λιώσουν δέκα ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, αλλά στο τέλος θα βρουν τη λύση σε όσα προβλήματα αντιμετωπίσουν στην πραγματική τους ζωή, διδάσκοντας στα παιδιά να είναι αισιόδοξα.

Πηγή: in.gr