Κατηγορία: Γνώσεις

Οι Καλικάντζαροι είναι δαιμονικά όντα της λαϊκής παράδοσης, που κυκλοφορούν τις νύχτες από 25 Δεκεμβρίου ως 6 Ιανουαρίου (Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων) στη Γη και ενοχλούν ή βλάπτουν τους ανθρώπους. Η λαϊκή φαντασία τους θέλει άσχημους και βρωμερούς, με μακριά αχτένιστα μαλλιά και σουβλερά νύχια και διάφορες σωματικές παραμορφώσεις.

Οι καλικάντζαροι, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, ήταν άνθρωποι, που από την κακή τους τύχη έγιναν καλικάντζαροι, είτε γιατί γεννήθηκαν το Δωδεκαήμερο (γι’ αυτό οι γυναίκες δεν πρέπει να συλλαμβάνουν κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και να γεννούν κατά το Δωδεκαήμερο) είτε επειδή ο παπάς δεν διάβασε σωστά τα λόγια της βάφτισής τους είτε επειδή πέθαναν τα Χριστούγεννα είτε επειδή αυτοκτόνησαν είτε επειδή ο φύλακας άγγελός τους είναι αδύναμος και δεν μπορεί να τους προστατεύσει από τα κακά δαιμόνια.

Οι καλικάντζαροι κάθονται όλο το χρόνο στα έγκατα της Γης και με τσεκούρια πασχίζουν να κόψουν το δέντρο που την κρατάει. Όταν η Γη κοντεύει να πέσει, έρχεται η παραμονή των Χριστουγέννων και ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο, για να μην τους πλακώσει και αρχίζουν να πειράζουν τους ανθρώπους. Όμως ο Χριστός, που εν τω μεταξύ έχει γεννηθεί, ξανακολλάει το δέντρο και όταν οι καλικάντζαροι, τα Θεοφάνεια, επιστρέφουν στα έγκατα της Γης, αρχίζουν και πάλι από την αρχή.

Κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου οι καλικάντζαροι προσπαθούν να χωθούν στα σπίτια. Τότε ανακατεύουν τα πράγματα, λερώνουν τις τροφές και κάνουν έξαλλες γιορτές. Η τροφή τους αποτελείται από σαύρες, φίδια, βατράχους, σκουλήκια και ποντικούς, όμως δεν λένε όχι αν βρουν λουκάνικα και τηγανίτες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα.

Οι νοικοκυρές για να προστατευτούν ακολουθούν διάφορα τεχνάσματα. Δεν σβήνουν το τζάκι, θυμιατίζουν, χαράζουν σταυρούς στις πόρτες και βάζουν ένα κόσκινο στην καμινάδα. Οι καλικάντζαροι αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες, δεν τολμούν, όμως, να ξεστομίσουν το «τρία», της Αγίας Τριάδας, έτσι το μέτρημά τους περιορίζεται στο «ένα-δύο, ένα-δύο», μέχρι που ξημερώνει και κρύβονται.

Οι καλικάντζαροι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι στην ύπαιθρο, όπου παίρνουν τους διαβάτες και τους βασανίζουν. Παραμονεύουν κυρίως στις ρεματιές, στα τρίστρατα και κοντά στους δρόμους που οδηγούν σε μύλους. Αν κάποιος πέσει στα χέρια τους, μπορεί να τους ξεγελάσει λέγοντάς τους ιστορίες και παραμύθια γιατί οι καλικάντζαροι δεν είναι και πολύ έξυπνοι.

Οι καλικάντζαροι φεύγουν για τα έγκατα της γης την παραμονή των Θεοφανείων, με τον πρώτο αγιασμό των υδάτων.

Πηγή: http://www.sansimera.gr

Νύχτα έρχεται η Μπεφάνα, δεν χωράει αμφιβολία, και μαζί με τους Τρεις Μάγους, έρχεται για να διώξει με μια σκουπιά την περίοδο των Χριστουγέννων. Από πού, όμως, προέρχεται η παράδοση της Μπεφάνα; Αυτή η χαρακτηριστική λαϊκή μορφή της Ιταλίας ίσως έχει τις ρίζες της σε αρχαίες παγανιστικές παραδόσεις, τις οποίες στη συνέχεια κληρονόμησαν οι Ρωμαίοι. 

ΣΤΟ ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ ΚΑΒΑΛΑ. Τις δώδεκα νύχτες που ακολουθούν το χειμερινό ηλιοστάσιο, μια περίοδος αφιερωμένη σε εορτασμούς για την αναγέννηση της φύσης, οι άνθρωποι πίστευαν ότι μυστήριες γυναικείες φιγούρες πετούσαν πάνω από τα χωράφια, για να ευλογήσουν τις μελλοντικές σοδειές. Οι γυναίκες αυτές ανήκαν στο επιτελείο της ρωμαϊκής θεότητας Diana, αντίστοιχης με την Άρτεμη των αρχαίων Ελλήνων, θεάς του κυνηγιού και της βλάστησης. Από εδώ πρέπει να προήλθε ο μύθος της γριούλας που πετάει στο σκουπόξυλο καβάλα.

Η μορφή της ρακένδυτης γριούλας μπορεί να αντιπροσωπεύει τον χρόνο που πέρασε, τον παλιό, τον τελειωμένο. Σύμφωνα με άλλους, μπορεί να αντιστοιχεί στη φτωχική και σκληρή χειμωνιάτικη φύση. Τέτοια είναι και η Πέρχτα ή Μπέρχτα, μια αναμαλλιασμένη και ρακένδυτη γριά με τεράστια πόδια, που την υποδέχονται σε μερικές περιοχές της Αυστρίας και της Γερμανίας – και, μάλιστα, ακριβώς τις δώδεκα ημέρες μετά τα Χριστούγεννα.

Διαδεδομένη είναι η συνήθεια να καίνε ρακένδυτα ανθρώπινα ομοιώματα για την Πρωτοχρονιά σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Ευρώπης, ενώ ακόμα και η σκούπα αποτελεί σύμβολο κάθαρσης, καθαρισμού, αναγέννησης. Το γεγονός ότι η Μπεφάνα, με την πάροδο του χρόνου, απέκτησε τη μορφή στρίγγλας μπορεί να οφείλεται είτε στη ανάμιξη αυτού του εθίμου με το Χάλογουιν είτε στην καταδίκη από τον Χριστιανισμό κάθε παγανιστικού συμβολισμού, με την κατηγορία σατανικής επήρειας.

Η λέξη Μπεφάνα μπορεί να προέρχεται, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, από την ελληνική λέξη Επιφάνεια. Η συνήθειά της να προσφέρει δώρα ή κάρβουνα στα μικρά παιδιά συνδέεται με τους χαρακτήρες του Άη Βασίλη ή του Άη Νικόλα ή, για κάποιους άλλους, με τη ρωμαϊκή θεότητα Strenia, σύμβολο του νέου έτους, που εορταζόταν με παραδοσιακές  ανταλλαγές δώρων κατά τα Σατουρνάλια.

ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ ΓΡΙΟΥΛΑ. Οι εορτασμοί για τη Μπεφάνα αποτελούσαν ευκαιρία για τις πιο φτωχές οικογένειες να εξοικονομήσουν, με τη μορφή δώρων, πράγματα που τους έλειπαν. Παραδοσιακά, πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, για να προσφέρουν τις ευχές τους, και σε αντάλλαγμα έπαιρναν τρόφιμα και μικροδωράκια. Μια σύγχρονη απόπειρα εκχριστιανισμού της γιορτής της Μπεφάνα είναι ο συσχετισμός της με τη γιορτή των Τριών Μάγων. Σύμφωνα με μια παράδοση, οι ιεροί άνδρες της βιβλικής αφήγησης συναντήθηκαν με τη γριούλα και προσπάθησαν, μάταια, να την πείσουν να τους ακολουθήσει και όλοι μαζί να επισκεφτούν το Θείο Βρέφος.

Η γριά, αφού στην αρχή αρνήθηκε, λέγεται ότι στη συνέχεια μετάνιωσε και από τότε πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και προσφέρει δώρα στα άλλα παιδιά, ελπίζοντας να εξιλεωθεί στον μικρό Ιησού.

Χρόνια πολλά! Και του χρόνου!

Σαν σήμερα, στις 21 Αυγούστου 1911, εκλάπη από το Μουσείο του Λούβρου, ο διάσημος πίνακας Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Μάθετε τα πάντα για τον πίνακα, την κλοπή του και την εμπλοκή διάσημων προσωπικοτήτων.

Πηγή φωτογραφίας: https://commons.wikimedia.org

Η Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες στην ιστορία της τέχνης. Η φήμη της βασίζεται στο μυστηριώδες χαμόγελο και το βλέμμα που φαίνεται να ακολουθεί κάθε θεατή. Το έργο αυτό έχει εμπνεύσει καλλιτέχνες, επιστήμονες και ερευνητές ανά τους αιώνες.

Η γυναίκα που απεικονίζει ο πίνακας πιστεύεται ότι είναι η Λίζα Γκεραρντίνι, σύζυγος ενός πλούσιου Φλωρεντίνου εμπόρου. Ο πίνακας δημιουργήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα και αργότερα ταξίδεψε στη Γαλλία, όπου και εκτίθεται στο Λούβρο από το 1797.

Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα είναι αυτό που την κάνει μοναδική. Η τεχνική sfumato του Λεονάρντο δημιουργεί μια ομαλή μετάβαση φωτός και σκιάς, δίνοντας την αίσθηση ότι το πρόσωπο ζωντανεύει και αλλάζει ανάλογα με τη γωνία θέασης. Αυτή η αινιγματική έκφραση έχει προκαλέσει αμέτρητες αναλύσεις και συζητήσεις.

Στις 21 Αυγούστου 1911, η Μόνα Λίζα εκλάπη από το Λούβρο. Ο δράστης ήταν ο Βιντσέντσο Περούνια, ένας πρώην υπάλληλος του μουσείου, που ήθελε να επιστρέψει τον πίνακα στην Ιταλία ως εθνικό κειμήλιο. Η απουσία του πίνακα προκάλεσε παγκόσμια αναστάτωση και η γαλλική αστυνομία ξεκίνησε μια μεγάλη έρευνα.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, ύποπτοι θεωρήθηκαν και γνωστοί καλλιτέχνες της εποχής. Ο Γκιγιόμ Απολινέρ, διάσημος ποιητής και κριτικός τέχνης, και ο Πάμπλο Πικάσο, ανερχόμενος τότε καλλιτέχνης, κλήθηκαν για κατάθεση επειδή είχαν σχέσεις με τον Περούνια και έδειχναν ενδιαφέρον για έργα τέχνης του Λούβρου. Τελικά αποδείχτηκε ότι δεν είχαν καμία συμμετοχή στην κλοπή, αλλά η εμπλοκή τους πρόσθεσε μια νότα μυστηρίου στην υπόθεση.

Ο Περούνια κράτησε τον πίνακα κρυμμένο για σχεδόν δύο χρόνια, μέχρι που συνελήφθη και η Μόνα Λίζα επέστρεψε στο Λούβρο το 1913. Η επιστροφή της έκανε τον πίνακα ακόμα πιο διάσημο, καθώς η κλοπή είχε τραβήξει την προσοχή ολόκληρου του κόσμου.

Σήμερα, η Μόνα Λίζα προστατεύεται με αλεξίσφαιρο γυαλί και εκατομμύρια επισκέπτες την θαυμάζουν κάθε χρόνο. Ο πίνακας αποτελεί σύμβολο τέχνης, μυστήριου και πολιτιστικής κληρονομιάς. Η επίδρασή της στην τέχνη, την ποπ κουλτούρα και την ιστορία της ζωγραφικής παραμένει αξεπέραστη.

Πηγές:

• Sansimera.gr
• Wikipedia: Μόνα Λίζα
• CultureNow.gr

Σαν σήμερα, στις 18 Αυγούστου 1841, καταγράφεται η πρώτη γραπτή μαρτυρία για το θέατρο σκιών στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια αγγελία παρουσίασης παράστασης Καραγκιόζη στο Ναύπλιο, η οποία δημοσιεύτηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα «Ταχύπτερος Φήμη»: «Την 21 του παρόντος, θα παρουσιαστεί εις Ναύπλιον η κωμωδία του Καραγκιόζη, έχουσα αντικείμενον τον Χατζ-Αββάτην και Κουσζούκ-Μεϊμέτην».

Πηγή φωτογραφίας: https://www.nhmuseum.gr

Το Θέατρο Σκιών, γνωστό και αγαπημένο μας ως Καραγκιόζης, έχει παίξει εξέχοντα ρόλο στη λαϊκή κουλτούρα της Ελλάδας. Είναι μια τέχνη γεμάτη χιούμορ, ευφυΐα και παράδοση, που ξέρει να μιλά κατευθείαν στην καρδιά μας.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή: η πρώτη γραπτή μαρτυρία για παράσταση Καραγκιόζη στην Ελλάδα εμφανίζεται το 1841, στην εφημερίδα Ταχύπτερος Φήμη. Τότε γράφεται:
«Την 21 του παρόντος, θα παρουσιαστεί εις Ναύπλιον η κωμωδία του Καραγκιόζη…».
Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη καταγραφή, αλλά η τέχνη υπήρχε ήδη πιο πριν, σε μορφή προφορική και παραστατική — μισο-θρύλος, μισο-πραγματικότητα.

Ο περιηγητής Τζον Χόμπχαους καταγράφει παράσταση στα Ιωάννινα το 1809, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στο πώς το θέατρο σκιών λειτουργούσε ακόμη και ως προπέτασμα για εθνικές συζητήσεις, χάρις στη σατιρική του δύναμη.

Μετά την Επανάσταση του 1821, το θέατρο σκιών «ελληνοποιείται» σταδιακά. Ο καραγκιοζοπαίκτης Δημήτρης Σαρδούνης, γνωστός ως Μίμαρος, ήταν εκείνος που το μετέτρεψε σε ένα οικογενειακό θέαμα με ελληνικό χαρακτήρα, σημειώνοντας σημαντική στροφή γύρω στο 1890.

Από εκεί και πέρα, γνωρίζουμε τον Καραγκιόζη στην κλασική του μορφή: φτωχός αλλά ξύπνιος, με το γνωστό μακρύ του χέρι και την αστείρευτη ευστροφία. Δίπλα του πάντα ο Χατζηαβάτης, ο «κήρυκας» που φέρνει τα μαντάτα και συχνά προσπαθεί να τον συνετίσει. Δεν λείπουν οι φιγούρες που σατιρίζουν την ελληνική κοινωνία, όπως ο Μπάρμπα-Γιώργος, η οικογένεια του Καραγκιόζη, οι κομψοί αλλά και λίγο… αλαζόνες μορφωμένοι τύποι, και οι αυστηρές αρχές που βάζουν τάξη στη σκηνή.

Γνωριμία με τους βασικούς χαρακτήρες

Καραγκιόζης
Ο πρωταγωνιστής. Φτωχός, κατεργάρης, με αστείρευτο χιούμορ και εξυπνάδα. Παρά τη φτώχεια του, πάντα βρίσκει λύση στα προβλήματά του — έστω και με μπόλικη… πονηριά.

Χατζηαβάτης
Ο φίλος και συχνός συνεργός του Καραγκιόζη. Φέρνει ειδήσεις από τον Πασά ή τις αρχές, προσπαθεί να κρατήσει τα προσχήματα, αλλά συχνά παρασύρεται στις σκανταλιές.

Μπάρμπα-Γιώργος
Ο θείος του Καραγκιόζη από το χωριό. Ρουμελιώτης, δυναμικός και καλοκάγαθος, αλλά όταν θυμώνει… καλύτερα να μη βρεθείς μπροστά του.

Αγλαΐα
Η γυναίκα του Καραγκιόζη. Υπομονετική, αλλά με τη γλώσσα… κοφτερή, ειδικά όταν ο Καραγκιόζης μπλέκει σε μπελάδες.

Τα παιδιά (Κοπρίτης, Κολλητήρης, Σβούρας)
Η τριάδα που συχνά μπλέκει στις υποθέσεις του πατέρα τους, προσθέτοντας ακόμη περισσότερο γέλιο στις παραστάσεις.

Μορφονιός
Ο φαντασμένος και κομψευόμενος τύπος, που θέλει πάντα να δείχνει όμορφος και… ανώτερος.

Σιορ Διονύσιος
«Ευγενικής» καταγωγής Ζακυνθινός, μιλά με έντονη επτανησιακή προφορά και δίνει μια αστεία νότα «αριστοκρατίας» στην οικογένεια.

Πασάς & Βεληγκέκας
Οι αυστηρές αρχές του μπερντέ. Συμβολίζουν την εξουσία και τη δύναμη, αλλά και τη σάτιρα απέναντι στους ισχυρούς.

Στη δεκαετία του 1920, το θέατρο σκιών γνώρισε μεγάλη άνθηση — τόσο, ώστε να δημιουργηθεί το Σωματείο Ελλήνων Καραγκιοζοπαικτών το 1924, με προεξάρχουσες μορφές όπως ο Σπαθάρης και ο Παπούλιας. Ακόμα κι όταν ήρθε η κρίση — ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η κυριαρχία του κινηματογράφου και της τηλεόρασης — ο Ευγένιος Σπαθάρης κράτησε τη φλόγα ζωντανή.

Γιατί όμως ακόμη μας γοητεύει; Σύμφωνα με το Σπαθάρειο Μουσείο, ο Καραγκιόζης ενσαρκώνει τον “ιδανικό φτωχό Έλληνα” — έξυπνο, καλόκαρδο, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, που ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές βρίσκει λόγο να γελάσει και να εκφραστεί.

Το Θέατρο Σκιών δεν είναι απλώς παράδοση — είναι ζωντανό κομμάτι της καθημερινής μας κουλτούρας. Μέσα από κάθε βυθισμό στο σκοτάδι του μπερντέ αλλά και στη λάμψη μιας φιγούρας, αντανακλάται η ελληνική ψυχή: ανθεκτική, χαμογελαστή, με πνεύμα, έτοιμη να παλέψει και να αστειευτεί μαζί με τη μοίρα της.

Πηγές

• argolikeseidhseis.gr
• tasosandriotis.blogspot.com
• newsbeast.gr
• el.wikipedia.org
• karagiozismuseum.gr

Ανακαλύψτε πώς γιορτάζεται ο Δεκαπενταύγουστος σε όλη την Ελλάδα με παραδοσιακές λιτανείες, πανηγύρια και μοναδικά τοπικά εδέσματα από Κρήτη, Κέρκυρα, Πελοπόννησο, Μακεδονία και άλλα μέρη.

Πηγή: metalleiachalkidikis.gr

Ο Δεκαπενταύγουστος, η μεγάλη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες και πολυδιάστατες γιορτές στην Ελλάδα. Κάθε τόπος γιορτάζει με τον δικό του τρόπο, συνδυάζοντας τη θρησκευτική κατάνυξη με τοπικά έθιμα, μουσική και παραδοσιακά πανηγύρια. Ας κάνουμε μια μικρή περιήγηση σε όλη τη χώρα, για να δούμε πώς ζουν οι Έλληνες αυτή τη σημαντική μέρα.

Βόρεια Ελλάδα

Στη Μακεδονία και τη Θράκη, οι γιορτές συνοδεύονται από μεγάλες λιτανείες και παραδοσιακούς χορούς. Στην Χαλκιδική, οι κάτοικοι διοργανώνουν γλέντια με τοπική μουσική και φαγητό, ενώ το έθιμο του «ροδιού της Παναγίας» προσφέρει ευλογία και καλοτυχία. Στα χωριά της Ηπείρου, η μέρα συνδυάζεται με θρησκευτικές τελετές και πανηγύρια που κρατούν μέχρι αργά το βράδυ.

Κεντρική Ελλάδα

Στην περιοχή της Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας, η γιορτή έχει έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα αλλά και παραδοσιακά στοιχεία όπως το ψήσιμο κρέατος σε κοινές γιορτές και ταπές, όπου συγγενείς και φίλοι συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν μαζί. Στα βουνά της Ορεινής Ναυπακτίας, ο Δεκαπενταύγουστος συνδυάζεται με τοπικά πανηγύρια και χορούς.

Πελοπόννησος

Η Πελοπόννησος τιμά την Παναγία με μεγάλες θρησκευτικές εκδηλώσεις αλλά και παραδοσιακά πανηγύρια. Σε χωριά της Αρκαδίας και της Μεσσηνίας, οι κάτοικοι αναβιώνουν παλιά έθιμα, όπως το ψήσιμο της γουρουνοπούλας και τις βραδιές με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Η φιλοξενία και τα τοπικά προϊόντα, όπως το τσίπουρο και τα τυριά, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Νησιά του Αιγαίου

Στα νησιά του Αιγαίου, όπως η Τήνος, η Σύρος και η Σαντορίνη, η γιορτή είναι συνδεδεμένη με μεγάλες λιτανείες και θρησκευτικά προσκυνήματα. Στην Τήνο, το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας συγκεντρώνει χιλιάδες πιστούς. Παράλληλα, η νυχτερινή διασκέδαση και τα παραδοσιακά πανηγύρια γεμίζουν τις πλατείες των νησιών με μουσική και χορό.

Κρήτη

Στην Κρήτη, ο Δεκαπενταύγουστος γιορτάζεται με ζωντανά μουσικά και χορευτικά δρώμενα, καθώς και με τοπικά φαγητά που σερβίρονται στα πανηγύρια. Τα έθιμα περιλαμβάνουν το ψήσιμο κρέατος και τις συγκεντρώσεις σε ανοικτούς χώρους, όπου ο κόσμος χορεύει παραδοσιακούς χορούς μέχρι το πρωί.

Ιόνια Νησιά και Κέρκυρα

Στα Ιόνια Νησιά, η γιορτή διατηρεί στοιχεία που συνδυάζουν την Ορθόδοξη πίστη με την πολιτιστική παράδοση. Στην Κέρκυρα, εκτός από τη θρησκευτική λατρεία, υπάρχουν πανηγύρια με τοπική μουσική και χορό. Το έθιμο των φωτιών και οι παραδοσιακές λιτανείες δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα γιορτής.

Νότια Ελλάδα και Κυκλάδες

Στις Κυκλάδες, όπως στη Νάξο και τη Μύκονο, ο Δεκαπενταύγουστος συνδυάζεται με εκκλησιαστικές τελετές και μεγάλα πανηγύρια. Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες απολαμβάνουν τη θρησκευτική κατάνυξη αλλά και τη ζωντάνια της νυχτερινής διασκέδασης.

Παραδοσιακά Εδέσματα του Δεκαπενταύγουστου από διάφορες περιοχές

Βόρεια Ελλάδα

Στη Μακεδονία και τη Θράκη, συνηθίζεται να σερβίρονται φαγητά με αρνί ή κατσίκι, ψημένα στη σούβλα, συνοδευόμενα από πίτες όπως η «τράτα» ή η «μπουγάτσα» με τυρί ή σπανάκι.

Κεντρική Ελλάδα

Στην Θεσσαλία, το ψωμί «λαδοτύρι» με ντόπιο τυρί και ελαιόλαδο, καθώς και το αρνάκι φρικασέ, είναι συχνά στα τραπέζια του Δεκαπενταύγουστου.

Πελοπόννησος

Στην Αρκαδία και τη Μεσσηνία, εκτός από το παραδοσιακό ψήσιμο της γουρουνοπούλας, προσφέρονται τοπικά τυριά όπως η «φέτα» και γλυκίσματα με μέλι και καρύδια, όπως η «καρυδόπιτα».

Κρήτη

Στην Κρήτη, τα τραπέζια γεμίζουν με «αρνί στη γάστρα», «χοχλιούς μπουμπουριστούς» (σαλιγκάρια μαγειρεμένα με μυρωδικά), και τοπικά τυριά όπως το «γραβιέρα» και το «λυρωμένο τυρί».

Ιόνια Νησιά και Κέρκυρα

Στα Ιόνια, και ειδικά στην Κέρκυρα, είναι διάσημο το «μαντολάτο» και η «παστιτσάδα» — ένα πλούσιο πιάτο με μοσχάρι ή κόκορα σε πικάντικη σάλτσα με μπαχάρια. Στα γλυκά, ξεχωρίζουν οι «μπαγιαντέρες» και οι «κουραμπιέδες».

Κυκλάδες

Στις Κυκλάδες, όπως στη Νάξο, συνηθίζεται να προσφέρονται «αρνί στη σούβλα» και τοπικά τυριά, ενώ στα γλυκά ξεχωρίζει το «λυχναράκι», ένα παραδοσιακό γλυκό με μέλι και αμύγδαλα.

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια γιορτή που φέρνει κοντά τους ανθρώπους, διατηρώντας ζωντανές τις παραδόσεις και τις ρίζες μας. Είτε μέσα από τις λιτανείες, τα πανηγύρια, είτε μέσα από την οικογενειακή θαλπωρή, η Ελλάδα γιορτάζει την Παναγία της με έναν τρόπο μοναδικό και ξεχωριστό σε κάθε γωνιά της.

Πηγές

• sansimera.gr
• theprosperty.com
• businessnews.gr
• metalleiachalkidikis.gr
• cnn.gr
• creta24.gr

Μια ματιά στην ιστορία, τα θαύματα και το προσκύνημα της Παναγίας της Τήνου, που συγκινεί και εμπνέει κάθε χρόνο χιλιάδες ανθρώπους.

Ένα απλό ξεκίνημα…

Το 1823, σε ένα ταπεινό χωράφι στην Τήνο, ξετυλίχτηκε ένα γεγονός που θα σφράγιζε για πάντα την πνευματική ιστορία του τόπου: η εύρεση μιας παλιάς, θαυματουργής εικόνας, χαμένης για αιώνες.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1822, όταν η μοναχή Πελαγία από τη Μονή Κεχροβουνίου είδε τρεις φορές στο όνειρό της την Παναγία να της ζητά να σκάψουν στο χωράφι ενός Τήνιου αγρότη, του Δοξαρά.

Το όραμα που έγινε πραγματικότητα

Στην τρίτη της εμφάνιση, η Παναγία παρουσιάστηκε μπροστά στη μοναχή φωτεινή και γαλήνια, λέγοντάς της το συγκλονιστικό «Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην». Το μήνυμα αυτό έδωσε κουράγιο και πίστη στον λαό της Τήνου, την ίδια περίοδο που η Ελλάδα πάλευε για την ελευθερία της.

Από το σκάψιμο στο θαύμα

Η πρώτη ανασκαφή δεν έφερε αποτέλεσμα, αλλά κατά την ανέγερση του ναού στο κτήμα Δοξαρά συνέβη το απροσδόκητο: ένα ξεροπήγαδο στο σημείο γέμισε νερό. Το γεγονός θεωρήθηκε σημάδι και οδήγησε στην επανέναρξη των ερευνών.

Τελικά, η αξίνα ενός εργάτη χτύπησε την εικόνα και την έσπασε στα δύο. Εκεί, σημειώθηκε το πιο εντυπωσιακό θαύμα: τα κομμάτια ενώθηκαν μόνα τους. Λίγες ημέρες αργότερα, η πανώλη που μάστιζε το νησί εξαφανίστηκε.

Τι απεικονίζει η εικόνα

Παρά την καθιερωμένη σύνδεση με την Κοίμηση της Θεοτόκου, η εικόνα απεικονίζει τον Ευαγγελισμό: η Παναγία κρατά ανοιχτό βιβλίο, απέναντι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με κρίνο, ενώ πάνω τους κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι.

Υπάρχουν απόψεις πως είναι έργο του Αποστόλου Λουκά, αν και αυτό δεν έχει αποδειχθεί. Η τεχνοτροπία και η συμβολική δύναμη της εικόνας την καθιστούν μοναδική στον χριστιανικό κόσμο.

Ο Ναός και το Προσκύνημα

Στο σημείο της εύρεσης χτίστηκε ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας, που με τα χρόνια έγινε το πιο σημαντικό προσκύνημα της Ελλάδας και ένα από τα πιο γνωστά παγκοσμίως.

Κάθε χρόνο, χιλιάδες πιστοί συρρέουν στην Τήνο, ιδιαίτερα στις 30 Ιανουαρίου (επέτειος εύρεσης), στις 25 Μαρτίου και στις 15 Αυγούστου, περπατώντας συχνά γονατιστοί από το λιμάνι μέχρι τον ναό ως ένδειξη βαθιάς ευγνωμοσύνης και πίστης.

Θαύματα που συνεχίζονται

Από το 1823 έως σήμερα, αναρίθμητες μαρτυρίες κάνουν λόγο για θεραπείες, σωτηρία σε δύσκολες στιγμές και προσωπικές ευλογίες. Τα τάματα που στολίζουν την εικόνα αφηγούνται, αθόρυβα αλλά δυνατά, τις ιστορίες αυτών που βρήκαν παρηγοριά και λύση στα πόδια της.

Γιατί αξίζει να τη γνωρίσεις

• Ιστορική σημασία: Η εύρεση συνέπεσε με τα πρώτα βήματα του νέου ελληνικού κράτους.
• Συμβολική δύναμη: Αντιπροσωπεύει την ελπίδα και την προστασία της Παναγίας προς τον λαό.
• Πνευματική εμπειρία: Το ταξίδι στην Τήνο είναι κάτι παραπάνω από μια επίσκεψη — είναι προσκύνημα καρδιάς.

Αυτή είναι η ιστορία της Παναγίας της Τήνου, όπως την αφηγούνται η παράδοση, η ιστορική έρευνα και οι ίδιοι οι άνθρωποι που την έζησαν. Μια ιστορία που συνεχίζει να γράφεται κάθε μέρα, σε κάθε προσευχή και κάθε δάκρυ ευγνωμοσύνης.

Πηγές: