Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε με τα παιδιά διαμορφώνουν την αυτοεικόνα τους. Δείτε πώς μπορείτε να αντικαταστήσετε τους χαρακτηρισμούς με επικοινωνία που ενισχύει την αυτοπεποίθηση και τη συνεργασία.
«Είσαι τεμπέλης», «Είσαι απρόσεκτος», «Πάλι τα ίδια έκανες». Πολλοί γονείς χρησιμοποιούν τέτοιες φράσεις χωρίς να συνειδητοποιούν πόσο βαθιά μπορούν να επηρεάσουν ένα παιδί. Οι λέξεις που ακούν τα παιδιά καθημερινά γίνονται συχνά ο τρόπος με τον οποίο βλέπουν τον εαυτό τους.
Όταν χαρακτηρίζουμε ένα παιδί, δεν περιγράφουμε απλώς μια συμπεριφορά. Του δίνουμε μια ταυτότητα. Ένα παιδί που ακούει συνεχώς ότι είναι «ακατάστατο» μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι δεν μπορεί να οργανωθεί. Αντίστοιχα, ένα παιδί που ακούει ότι είναι «δύσκολο» ίσως θεωρήσει ότι αυτή είναι η θέση του μέσα στην οικογένεια.
Μια πιο βοηθητική προσέγγιση είναι να περιγράφουμε τη συγκεκριμένη συμπεριφορά και όχι τον χαρακτήρα του παιδιού. Αντί για «είσαι απρόσεκτος», μπορούμε να πούμε «παρατήρησα ότι ξέχασες το τετράδιό σου στο σχολείο». Αντί για «είσαι τεμπέλης», μπορούμε να πούμε «βλέπω ότι δυσκολεύεσαι να ξεκινήσεις την εργασία σου σήμερα».
Αυτή η μικρή αλλαγή έχει μεγάλη σημασία. Δείχνει στο παιδί ότι η συμπεριφορά του μπορεί να αλλάξει, ενώ η αξία του ως άνθρωπος παραμένει σταθερή.
Εξίσου σημαντικό είναι να προσέχουμε τις θετικές ταμπέλες. Φράσεις όπως «είσαι η έξυπνη της οικογένειας» ή «εσύ πάντα τα καταφέρνεις» μπορεί να δημιουργήσουν πίεση και φόβο αποτυχίας. Τα παιδιά χρειάζονται αποδοχή, όχι την υποχρέωση να ανταποκρίνονται συνεχώς σε έναν χαρακτηρισμό.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να αντικαταστήσουμε τις ετικέτες με παρατηρήσεις, περιγραφές και ενθάρρυνση. Όταν εστιάζουμε στις πράξεις και όχι στην προσωπικότητα, βοηθάμε τα παιδιά να αναπτύξουν αυτογνωσία, αυτοπεποίθηση και διάθεση για εξέλιξη.
Οι λέξεις μας δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας. Είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει η εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του. Και αυτή η εικόνα μπορεί να το συνοδεύει για μια ζωή.
A Mom's Arts 