Συντάκτης: Admin

Τα παιδιά μου δεν αγαπούν τα μαγειρεμένα λαχανικά. Δηλαδή, θα τα φάνε, αλλά χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Αντίθετα, τα ωμά τους αρέσουν πολύ. Σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσω το διαιτολόγιό τους σε λαχανικά, σκέφτηκα να επιχειρήσω τουρσιά. Το πρώτο που δοκίμασα, είναι το τουρσί κουνουπίδι-καρότο, παρακάτω, το οποίο έγινε ανάρπαστο. Τόσο, που δεν πρόλαβα να βγάλω, παρά μία (1!!!) φωτογραφία…

Την ιδέα για το τουρσί κουνουπίδι-καρότο, τη γενική συνταγή και τις οδηγίες εκτέλεσης τις πήρα από τις σελίδες της σεφ Ντίνας Νικολάου (https://dinanikolaou.gr/recipe/kounoupidi-toursi/) και από το ιστολόγιο Κρήτης Γαστρονομικός Περίπλους της Βαγγελιώς Κασαπάκη (https://www.cretangastronomy.gr/2017/02/toursi-kounoupidi-karoto/)

-Υλικά-

Τα παραπάνω υλικά είναι για ένα μικρό βαζάκι του μισού κιλού, όπως αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία. Είπαμε, δοκιμάζουμε ακόμη… 

• Μισό μέτριο κουνουπίδι
• 1 καρότο
• Πιπέρι μαύρο σε κόκκους
• Σκόρδο, 3-4 σκελίδες
• 1 κόκκινη καυτερή πιπερίτσα 
• Λίγο ξύδι λευκό
• 1 κ.γ. μέλι
• Χυμός από μισό λεμόνι
• Νερό
• Αλάτι

-Εκτέλεση-

Πρώτα-πρώτα, προετοιμάζω την άλμη. 

Σε μια κούπα χλιαρό νερό διαλύω τόσο αλάτι, όσο χρειάζεται για να γίνει το νερό πιο αλμυρό από το θαλασσινό. Προσθέτω 1 κουταλάκι μέλι και ανακατεύω καλά για να διαλυθεί. Βάζω τον χυμό μισού λεμονιού και λίγο λευκό ξύδι.

Σε καθαρό και αποστειρωμένο γυάλινο βάζο με καπάκι βάζω αρκετούς κόκκους μαύρου πιπεριού, 3-4 ψιλοκομμένες σκελίδες σκόρδο και 1 ψιλοκομμένη καυτερή πιπερίτσα.

Πλένω και κόβω το κουνουπίδι και το καρότο, βράζω νερό σε μια κατσαρόλα και προσθέτω τα λαχανικά. Μετά από 3 λεπτά τα βγάζω από το βραστό νερό και τα αφήνω να κρυώσουν.

Στο γυάλινο βάζο, βάζω το ζεματισμένο κουνουπίδι και το καρότο και τα καλύπτω με την άλμη που έχω ετοιμάσει. Κλείνω καλά με το καπάκι και γυρίζω ανάποδα, για να σφραγίσει το βάζο καλά. 

Επειδή δεν έχω καμιά ιδιαίτερη εμπειρία από κονσερβοποίηση, διατηρώ το σφραγισμένο βάζο μου στο ψυγείο. Στις 5 μέρες ανοίγω για να δοκιμάσω και… εξαφανίζεται πάραυτα. Θεωρώ την απόπειρά μου επιτυχημένη και αποφασίζω να την επαναλάβω!  

Ένα φαγητό της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας, υγιεινό, νόστιμο και εύκολο στην παρασκευή. Περιγράφω την προετοιμασία του με δύο πρακτικούς τρόπους. Ο γρήγορος τρόπος είναι με τη γνωστή και πρακτική χύτρα ταχύτητας. Ο αργός τρόπος είναι με το λιγότερο διαδεδομένο στη χώρα μας slow cooker. Πρόκειται για μια ηλεκτρική γάστρα, που σιγοψήνει το φαγητό για πολλές ώρες, χωρίς να απαιτείται καμία επίβλεψη. 

Υλικά:

•     Μισό κιλό φασολάκια στρογγυλά κατεψυγμένα
•     2 μέτριες πατάτες
•     1 κρεμμύδι
•     1 καρότο
•     1 πιπεριά
•     2-3 σκελίδες σκόρδο
•     2 κ.σ. πελτές ή 2 φλιτζάνια φρέσκια ντομάτα, στην εποχή της
•     Πάπρικα, αλάτι, πιπέρι
•     Λάδι, νερό

Εκτέλεση για τη χύτρα ταχύτητας:

Στη χύτρα, ζεσταίνω το λάδι και τσιγαρίζω τα φασολάκια και τις πατάτες. Προσθέτω το κρεμμύδι και το σκόρδο, κατόπιν το καρότο και την πιπεριά και συνεχίζω το τσιγάρισμα. Ρίχνω τον πελτέ ή τη ντομάτα, τα μπαχαρικά και αρκετό νερό, ώστε να καλύπτεται το φαγητό. Κλείνω τη χύτρα και μαγειρεύω για 20 λεπτά υπό πίεση. Ανοίγω και ελέγχω το φαγητό για βράσιμο και αλάτι. Αν χρειάζεται κι άλλο βράσιμο, προσθέτω λίγο νερό ακόμα και κλείνω ξανά τη χύτρα για 10 λεπτά. Στο τέλος, μαγειρεύω χωρίς καπάκι, για να εξατμιστεί το νερό και να δέσει η σάλτσα. 

Εκτέλεση για το slow cooker:

Προσθέτω στο σκεύος όλα τα παραπάνω υλικά. Νερό θα βάλω μόνο μία κούπα, αν χρησιμοποιήσω πελτέ ή καθόλου, αν χρησιμοποιήσω τριμμένες ντομάτες. Κλείνω το σκεύος και μαγειρεύω για 8 ώρες στη χαμηλή ένταση (low). Στο τέλος, εάν χρειάζεται, δυναμώνω την ένταση στη δυνατή σκάλα (high) και μαγειρεύω για 1-2 ώρες ακόμα, μέχρι να εξατμιστεί το νερό και να δέσει η σάλτσα. 

Σερβίρω με φρέσκο ψωμί και τυρί φέτα.

Διδώ Σωτηρίου, πηγή εικόνας: www.peri-grafis.net

Η Διδώ Σωτηρίου γεννήθηκε το 1909 στο Αϊδίνι, μια κοσμοπολίτικη πόλη της Μικράς Ασίας, όπου συνυπήρχαν αρμονικά Τούρκοι, Εβραίοι και Έλληνες. Αργότερα, μαζί με την οικογένειά της, εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Οι επαφές του πατέρα της με την υψηλή κοινωνία της Σμύρνης επέτρεψαν στην οικογένεια να φύγει εγκαίρως από τη Σμύρνη το 1922 και ήρθαν, ως πρόσφυγες πλέον, στον Πειραιά.

Μετά από λίγο καιρό κατάφεραν να ορθοποδήσουν, τελείωσε το σχολείο και σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στο Παρίσι. Εκεί ήρθε σε επαφή με τη γαλλική διανόηση και συνδέθηκε με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Αντρέ Ζιντ και ο Αντρέ Μαλρό. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και άρχισε να γράφει για ζητήματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, ενώ ήρθε σε επαφή με το κίνημα της Αριστεράς και με Γάλλους φιλοσόφους. Το 1933 παντρεύτηκε τον μαθηματικό Πλάτωνα Σωτηρίου, δίπλα στον οποίο παρέμεινε για 52 χρόνια, ως τον θάνατό του το 1985. 

Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και μετά τον Εμφύλιο εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ριζοσπάστης και Αυγή και στα περιοδικά Γυναίκα, Επιθεώρηση Τέχνης, Γυναικεία Δράση και Κομμουνιστική Δράση. Τα γεγονότα που είχε βιώσει, το κλίμα στη Μικρά Ασία, η προσφυγιά, ο πόλεμος, η κατοχή και ο εμφύλιος, την ώθησαν στη λογοτεχνική συγγραφή. Το πρώτο της βιβλίο, Οι Νεκροί Περιμένουν, δημοσιεύτηκε το 1959 ενώ το γνωστότερο, ίσως, δημιούργημά της, τα Ματωμένα Χώματα, εκδόθηκε το 1962 και έχει κυκλοφορήσει σε πάνω από 400.000 αντίτυπα. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και κυκλοφορούν και στο εξωτερικό.

Για το λογοτεχνικό της έργο τιμήθηκε πολλές φορές με διάφορα βραβεία, ενώ της απονεμήθηκε δύο φορές, το 1983 και το 1985, το Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί. 

Η Διδώ Σωτηρίου έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, το 2004 στην Αθήνα.

Πηγές: www.peri-grafis.net, Βικιπαίδεια

Η Άννα Παναγιωτοπούλου υπήρξε μία από τις πιο αγαπημένες και αναγνωρίσιμες ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής, με σημαντική πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 30 Ιουλίου 1947 και από μικρή ηλικία ήθελε να γίνει ηθοποιός, παρά την αντίθεση των γονιών της. Αφού σπούδασε στη Ζυρίχη, επέστρεψε κρυφά στην Αθήνα και πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του Εθνικού Θεάτρου, όπου και φοίτησε μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή .

Η καριέρα της εκτοξεύθηκε με την ίδρυση του Ελεύθερου Θεάτρου, στο οποίο συμμετείχε ενεργά. Μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή, δημιούργησαν την Ελεύθερη Σκηνή το 1980, συνεχίζοντας την παράδοση του Ελεύθερου Θεάτρου .

Και ποιος δεν είχε παρακολουθήσει την ιστορική σειρά «Μαντάμ Σουσού», καθώς και τις σειρές «Οι Τρεις Χάριτες» και «Ντόλτσε Βίτα»! Η Άννα Παναγιωτοπούλου, με το μοναδικό μπρίο και το ύφος της, άφηνε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στις δουλειές της.

Έφυγε από τη ζωή το Μεγάλο Σάββατο, 4 Μαΐου 2024, σε ηλικία 76 ετών. Τα τελευταία χρόνια, έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η οποία οδήγησε σταδιακά στον θάνατό της.

«Αν θέλετε τα παιδιά σας να είναι έξυπνα, διαβάστε τους παραμύθια. Αν θέλετε να γίνουν πιο έξυπνα, διαβάστε τους περισσότερα παραμύθια, είχε πει ο Αλμπερτ Άινσταιν. Και γνωρίζουμε πλέον ότι οι ιστορίες των παραμυθιών είναι κάτι περισσότερο από το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Μεταφέρουν ηθικά διδάγματα μέσω των χαρακτήρων και της αρετής που παρουσιάζονται στις ιστορίες.

Δεν αιχμαλωτίζουν μόνο τη φαντασία των παιδικών μυαλών, αλλά ενισχύουν επίσης τη δημιουργικότητα και τις δεξιότητες συλλογισμού τους. Ένα παιδί μαθαίνει πολλά απλά και μόνο ακούγοντας αυτές τις εκπληκτικές ιστορίες. Δημιουργείται επίσης ένας ιδιαίτερος δεσμός γονέα-παιδιού, όταν οι γονείς διαβάζουν ιστορίες στα παιδιά τους.

Τα παραμύθια μπορεί να μεταφέρουν τα παιδιά στη χώρα της φαντασίας, αλλά καθώς μεγαλώνουν, οι ηθικές αλήθειες αυτών των ιστοριών παραμένουν στην καρδιά και το μυαλό τους.

Και μπορεί να μην πιστεύουν όλοι οι γονείς στη σημασία των παραμυθιών για τα παιδιά, μελέτες όμως δείχνουν ότι τα παραμύθια φέρνουν σημαντικά θετικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη του νεανικού μυαλού.

Επιπλέον, μελέτες δείχνουν ότι οι τακτικές δραστηριότητες αφήγησης παραμυθιών μπορούν να βοηθήσουν στη διεύρυνση του λεξιλογίου ενός παιδιού.

Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους χαρακτήρες των ιστοριών και αυτό τα βοηθά να συνδέσουν την κατάσταση με τη δική τους ζωή.

Οι ειδικοί της προσχολικής εκπαίδευσης λένε ότι τα παραμύθια είναι σημαντικά επειδή επιτρέπουν στα παιδιά να βιώσουν πράγματα στο μυαλό τους πριν τα βιώσουν στον πραγματικό κόσμο. Σε αυτές τις ιστορίες, όλα μπορούν να συμβούν, αλλά στο τέλος της ιστορίας, υπάρχει μια λύση.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι, μπορεί να χρειαστεί να λιώσουν δέκα ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, αλλά στο τέλος θα βρουν τη λύση σε όσα προβλήματα αντιμετωπίσουν στην πραγματική τους ζωή, διδάσκοντας στα παιδιά να είναι αισιόδοξα.

Πηγή: in.gr